آینده‌نگاری: روشی مطمئن برای طراحی استراتژی

road-to-future-forward-idea-cloud-road-100678054-primary.idge

عقیل ملکی‌فر

فرض کنید شما به تازگی استراتژی شرکت‌تان را طراحی کرده‌اید. از کجا می‌توانید مطمئن باشید که استراتژی خوب و کارسازی را طراحی کرده‌اید؟ شاید شما خودِ استراتژی را ملاک ندانید و مدعی شوید که بهترین استراتژی ممکن را کار کرده‌اید. اما شک نداشته باشید که ممکن است نظر شما مخالفان سرسختی در شرکت داشته باشد (همه‌ی مردم استراتژی شما را لزوماً خوب ارزیابی نمی‌کنند!)، بنابراین خود استراتژی نمی‌تواند ملاک مطمئنی برای ارزیابی خوب یا بد بودن آن باشد.

نظریه‌ی جدید دیگری هست که می‌گوید: “ملاک ارزیابی کیفیت یک استراتژی “فرآیند” طراحی آن است.” این نظرگاه مطمئن و قابل دفاع است؛ زیرا آنچه طراحان استراتژی می‌توانند آن را کنترل کنند، فرآیند طراحی آن است.

حال می‌توان پرسید: “موثرترین روش یا فرآیند طراحی استراتژی کدام است؟” پاسخ یک کلمه است: “آینده‌نگاری

آینده نگاری چسیت؟

دقت کنید که آینده‌نگاری همان، آینده‌پژوهی” نیست. آینده‌نگاری به عنوان یک روش عام طراحی استراتژی، ثمره‌ی همگرایی روندهای دانشی در سه حوزه‌ی زیر است:

(۱) آینده‌پژوهی

(۲) برنامه‌ریزی استراتژیک

(۳) سیاستگذاری عمومی (دولتی)

این بدان معناست که آینده‌نگاری مزایای هر سه حوزه را از نظرگاه برنامه‌ریزی استراتژیک در خود جای داده است.

اهمیت آینده نگاری

اهمیت ویژه‌ی آینده‌نگاری در این است که یک فرآیند به شدت کثرت‌گرا و دمکراتیک است؛ به این معنا که کلیه‌ی ذی‌نفعان سازمان را در فرآیند طراحی و تدوین استراتژی مشارکت می‌دهد و از این رو استراتژی حاصله، یک استراتژی مورد وفاق از آب در می‌آید.

مورد وفاق بودن استراتژی تاثیری بسزا بر اثربخشی آن در مرحله‌ی پیاده‌سازی دارد.

برای آشنایی بیشتر با آینده‌نگاری می‌توانید مقاله‌ی “الفبای آینده‌نگاری” را در همین سایت و در همین بخش بخوانید.