iStock_000049445770_Medium

آیا شما به عنوان یک مدیر تاکنون توانسته‌اید تعادلی منطقی میان کار و خانواده برقرار کنید؟ یا شما نیز از آن دسته مدیرانی هستید که کار برای آن‌ها در اولویت اول و خانواده در اولویت‌ بعدی قرار دارد. اگر چنین است، آیا از عواقب فراموش کردن خانواده آگاه هستید؟

پیتر سنگله در کتاب معروفش “پنجمین فرمان: خلق سازمان یادگیرنده” نتایج تحقیقی را گزارش می‌کند که به سال ۱۹۹۰م در یکی از شهرهای ایالت میشیگان آمریکا انجام شده است. مطابق این تحقیق ۳۶٪ فرزندان مدیران موفق، هر ساله تحت درمان‌های روانی و مراقبت‌های لازم برای ترک اعتیاد قرار می‌گیرند. حال آنکه این رقم در خانواده‌هایی که والدین آن‌ها جزو مدیران نمی‌باشند، در همان شهر و همان شرکت‌های نمونه ۱۵٪ است. مجریان این تحقیق یادآور شده‌‌اند که ساعات کار طولانی مدیران و خصوصیات فردی آن‌ها (مانند کمال‌گرایی، تحمل و صبر کم و کارآیی بالا) دلایل اصلیِ پدیدآورنده‌ی مشکلات مزبور هستند.

رقابت جویی و تاثیر آن بر خانواده

اغلب مدیران برجسته، افرادی رقابت‌جو و در عین حال دارای انگیزه‌های قوی برای موفقیت هستند. برای این مدیران، “موفقیت حرفه‌ای” ارزش اول و “تعالی خانواده” ارزش دوم و گاه ارزش چندم به شمار می‌آیند. وقتی موفقیت حرفه‌ای ارزش اصلی یک مدیر باشد، طبیعی است که بیشترین توجه خود را بر پیشرفت شغلی‌اش متمرکز می‌کند و خانواده‌ی خویش را از یاد می‌برد.

به حاشیه رفتن خانواده ـ در برابر موفقیت حرفه‌ای ـ عواقب سنگینی را برای خانواده‌های مدیران در پی دارد که به پاره‌ای از آن‌ها در بالا اشاره شد.

علاوه بر تاثیرات سویی که از آن‌ها یاد شد، تضاد میان کار و خانواده، وحدت و انسجام شخصیتی مدیران را تهدید می‌کند. چرا که آن‌ها از دو سو تحت‌ فشار و تنش قرار دارند.

از یک سو نیاز به موفقیت حرفه‌ای و از سوی دیگر نیاز به حضور واقعی در خانواده. مشکل این است که نمی‌توانند بر این تضاد غلبه نمایند. سازمان‌های سنتی نیز معمولاً این تضاد را تشدید می‌کنند. آن‌ها با روش‌ها و ترفندهای گوناگون، مدیران را در اداره یا شرکت مشغول می‌دارند و برای آن‌ها فرصتی برای بودن در خانواده باقی نمی‌گذارند.

متاسفانه اغلب مدیران خیلی دیر و معمولاً در آستانه‌ی بازنشستگی یا پس از آن درمی‌یابند که با فراموش کردن خانواده، چه خطای بزرگی مرتکب شده‌اند، زمانی که دیگر فرصتی برای جبران گذشته وجود ندارد.

برای حل این مشکل عاجل لازم است هم مدیران و هم سازمان‌ها به صورت یکپارچه و همسو عمل کنند و شرایطی را پدید آورند که مدیران از خانواده‌هایشان غافل نشوند.